#19 Virtuele werelden

Een ontwikkeling die niet mag ontbreken in 23 Politiedingen is die van de virtuele wereld. Een omgeving op internet waarin je met een zelf bedacht personage (en dus identiteit), de zogenaamde avatar, de wereld gaat verkennen. In games is dit allang een bekend fenomeen, maar nieuw was dat je er zelf iets kon ontwerpen en dat er geen duidelijk einddoel (bijvoorbeeld de vijand overwinnen) in zit.

Het beste voorbeeld hiervan is Second Life. Games als World of Warcraft (officieel ‘massively multiplayer online roleplaying games) zijn ook vormen van virtuele werelden, maar daar zal hier verder niet op worden ingegaan. Wil je daar meer over weten, kijk dan eens bijvoorbeeld eens op de Wikipedia-pagina over World of Warcraft. Voor de jeugd tussen 12 en 18 jaar heeft Habbo Hotel al lang geen geheimen meer.

Second Life

Bij het lezen van de naam Second Life zal bij een aantal van jullie wel een wenkbrauw omhoog gaan. Wat was dat ook alweer? Second Life was het hélemaal enkele jaren geleden, maar is het inmiddels niet meer zo. Deze virtuele wereld zou een miljoenenpubliek hebben en het is letterlijk een maakbare wereld. Allerlei bedrijven bouwden er virtuele kantoren om te experimenteren en haalden daarmee het nieuws. Technisch bleek Second Life nog niet uitontwikkeld en laagdrempelig is het zeker niet te noemen. Dat zoiets tot een hype kon uitgroeien zegt echter wel iets over de potentie.

Deze potentie werd ook bij de politie erkend. Politie Utrecht heeft dan ook een eigen wereld(je) gecreëerd, Virtuele Politie. Deze eigen virtuele wereld is nooit helemaal afgekomen maar ideeën over toepasbaarheid waren er genoeg. Zoals het idee van een virtueel platform met een heus auditorium. Of ruimte voor het delen van opsporingsinformatie door middel van plaatsen delict van ‘cold cases’, zoals deze nu al op Politieonderzoeken.nl staan.

Habbo-hotel

Elke jongere tussen de 8 en 18 kent het: Habbo, voormalig bekend als Habbo-hotel. Al 10 jaar een bekende virtuele wereld waarin je als virtueel poppetje, als ’Habbo’, rondloopt in een hotel met je vriendjes en vriendinnetjes. Je kan met echt geld diverse dingen kopen, zoals meubeltjes voor in je virtuele kamer. De jongeren kunnen chatten met elkaar, spelen met virtuele huisdieren of gewoon rondhangen. Inmiddels is er vanuit Habbo, dat zijn oorsprong in Finland heeft, al diverse malen fraude gepleegd. Ook in Nederland, waar een meisje aangifte deed van diefstal van haar meubel. De dief werd gepakt, maar deed meteen de discussie oplaaien of je virtuele diefstal strafbaar kan maken. En dat is het ook inmiddels.

Inmiddels houdt een aantal jeugdagenten wekelijks spreekuur in Habbo. Onder de naam internetpolitie loopt bijvoorbeeld Boudewijn van politie Limburg-Zuid elke week ‘rond’ in de virtuele wereld. “Op deze manier komen we in contact met jongeren. Iets wat op een andere manier moeilijker lukt. We willen onopvallend op het internet aanwezig zijn op zoek naar strafbare feiten en ook ópvallend als politie digitaal.”, zei Boudewijn onlangs in een interview in De Pers.

Achtergrondinformatie

Ontdekoefeningen

  1. Wat zijn de belangrijkste redenen waarom virtuele werelden wel/niet slagen volgens jou?
  2. Op welke wijze zou ons korps sites als Habbo (en andere virtuele werelden) kunnen gebruiken in het dagelijkse politiewerk?
  3. Zou de politie volgens jou onderzoek moeten doen naar virtuele diefstal? Met andere woorden, is de politie ook verantwoordelijk voor virtuele veiligheid?
  4. Schrijf op je weblog weer een stukje over je ideeën en ervaringen opgedaan aan in dit #Ding.

februari 11, 2011 · 23PolitieDingen · No Comments
Posted in: Communities, Web 2.0

Leave a Reply